Leven, daarbij hoort onlosmakelijk de dood. Vandaag was de uitvaart van mijn oom Rien. De laatste directe bloedverwant van mijn moeder. De laatste bloedverwant punt, ook van mijn vader. Nog twee hele lieve tantes, maar aangetrouwd. Niks minder hoor! Wel anders. Vandaag zag ik de toekomstversie van mezelf, de uitvaart van mezelf. Ook de verhalen van kinderen en kleinkinderen. God, ik wist niet dat ik zo erg op mijn oom leek. Alsof je de mensen tegen jou hoort praten. Karaktereigenschappen, persoonlijkheid, dingen die je wilde zijn maar nooit was of durfde te zijn. Waarden. Normen. Dingen die je belangrijk vindt.

Familie. Van mijn moeders kant. Het kruis heet Myotone Dystrofie, MD oftewel Steinert. Als een zwaard van Damocles hangt het boven je hoofd. Maar gewoon doorgaan. Zien waar het schip strandt. Je er niet onder laten krijgen. Strijdbaar tot de laatste adem. Doorgaan tot het niet meer gaat en dan nog. Oplossingen voor problemen. Problemen? Oplossingen. Trots dat ik een kind ben van mijn ouders. En elke generatie heeft nieuwe problemen. En elke generatie lost oude problemen op. Want wat komt na MD, kanker, MS. dementie en meer? Vast weer iets nieuws om tegen te vechten.

Geboren worden, ouder worden, sterven. Eigenlijk een geweldig mooi concept. Soms verdrietig, soms intens geluk. That's life.

Ome Rien? Doe de groeten aan mijn moeder en je andere zussen. Hopelijk hebben ze Hoegaarden daar.

Remco? http://md.spieractie/remco-roovers. Eitje?? Maar dan wel behoorlijk hard gekookt!

Category
Tag