Ontspoord

Jan Baelemans
Ijsbeer

Ik spoor niet. Want ik ben geen trein. Flauwe grap!

Maar... Eindelijk na een 3-tal weken zit ik midden in de nacht buiten. Te rillen van de kou. Heerlijk! De afgelopen dagen waren zwaar. Een gezond mens staat er niet bij stil, maar de warmte vergt veel van je energie, heel veel. Voor de medemens die het al niet zo ruim zit in zijn energie (zoals ik) betekent dit soort tijden een "winterslaap" houden. Klinkt goed, niet? Maar gedwongen nietsdoen is een zware straf. Alsof je bent weggezakt in drijfzand. En hoe meer je de neiging krijgt dingen te doen, hoe meer de hoeveelheid lood in je slippers toeneemt. Armen van 50 kilo. Een hoofd van 100 kilo. Hoezo je staat toch niet in de file? Hoezo je hoeft je bed toch niet uit? Hoezo je hoeft toch niet naar je werk? Maar je kunt op mijn begrip rekenen. Vroeger toen ik nog gezond was snapte ik ook niks van die "zeikers". Je moet niet zo klagen man! Nu ben ik er zelf één. Nu begrijp ik het. Een straf, niks kunnen doen, wat de reden ook is.