Mijn Moeder

Ma
Jan Baelemans

Mijn Moeder

Hoi Mam,

Was ik je bijna vergeten. Nee hoor! Wat anderen ook zeggen, jij was de beste moeder op aarde en in het universum. Je hebt lang moeten wachten. Ruim 10 jaar. Maar eindelijk is pa naar je toe gekomen. Plotseling en erg verdrietig voor ons, de achterblijvers. Maar wees blij. Er is je veel ellende en tegenspoed bespaard gebleven. Ook een hoop voorspoed en geluk. Daar heb je gelijk in. Het een kan niet zonder het ander. En een mooi evenwicht is de basis voor een gelukkig leven. Wat heb ik je veel verdriet gedaan. Maar loontje.... Ik weet nu hoe moeilijk het is om ouder te zijn. En dan heb ik nog hele fijne en gemakkelijke zoons. Je zit je nu te verkneukelen. Ik ook. Als straks de kleinkinderen komen en ik mag dat nog meemaken. Ha, wat zal ik ze verwennen en verpesten. In de goede zin van de woorden dan. Ik zit tegen je te praten en ik ben niet eens gelovig. Ik geloof niet in een leven na de dood. Misschien is het er wel. Misschien is het er niet. Dat is geloven. Iets aannemen zonder bewijs. En niemand heeft ooit het een of het ander bewezen. Wat ik wel weet is dat jullie beide nog steeds voortleven in mijn hart en mijn hoofd. Stoffelijk niet meer. Ik zie je niet meer. Maar ik kan eindelijk met jullie praten zonder dat je wat terug kan zeggen en heb ik dus altijd gelijk. Denk ik. Geloof ik. Wat zeg je? Niet waar?