Een mooie dag vandaag

Dannie driedijk
Jan Baelemans

Een mooie dag vandaag

Dannie Driedijk: “De wens van de cliënt en de zorgmogelijkheden sluiten niet altijd aan. De film moet ook die discussie losmaken.”

Niet-aangeboren hersenletsel, afgekort NAH. Wat het is en wat het met iemand doet wordt pas duidelijk als je er zelf of in je directe omgeving mee geconfronteerd wordt. Dannie Driedijk, manager thuisbegeleiding bij Careyn Thuiszorg Breda, zette zijn schouders onder de totstandkoming van een documentaire over twee mensen met niet-aangeboren hersenletsel. De film draagt de titel ‘ ’t Is wel een mooie dag vandaag …….. het regent niet’ en is volgens Driedijk een echte ‘eye opener’. “Aan het eind van de film voel je hoe het ongeveer moet zijn.”

De film is onderdeel van een deels door het Fonds Maatschappelijke Ontwikkeling (FMO) en deels door Careyn Thuiszorg Breda gefinancierd project dat aanvankelijk de titel ‘Door het oog van’ was toebedacht. Van dat laatste is in de praktijk overigens nog altijd sprake, want de zorg die gepaard gaat met niet-aangeboren hersenletsel kan telkens opnieuw vanuit verschillende invalshoeken worden bekeken.

Voorlichting

De film moet de discussie hierover bevorderen, stelt Dannie Driedijk. “Eén van onze medewerkers werkte bij Jan Baelemans, een cliënt met niet-aangeboren hersenletsel. Op zeker moment ontstond het idee om hem zijn verhaal te laten doen binnen het team van medewerkers. Die voorlichting beviel wederzijds zo goed, dat ook al onze andere teams werden bezocht.”

Film

“Bij een andere cliënt met niet-aangeboren hersenletsel, Marion van Overveldt, ontstonden problemen in de zorgverlening. Als manager heb ik me daar mee bemoeid en kreeg ik te horen hoe haar leven was verlopen na het niet-aangeboren hersenletsel, iets dat haar mediabelangstelling opleverde. Zij wilde ook de zorgverleners graag vertellen hoe het is om een beperking als niet-aangeboren hersenletsel te hebben. Al pratende werd het idee geboren om voorlichting te geven en een film te maken.”

Emotie

In de documentaire, ‘met liefde en low budget ‘ professioneel geschoten door Fiola van Nunen, worden beide cliënten een jaar lang op de voet gevolgd. Bij het ontvangen van zorg, bij het boodschappen doen en bij hun daginvulling met activiteiten. Ook vinden er interviews met de cliënten zelf plaats, alsook met de mensen die het dichtst bij hen staan, zoals ouders en zus. Dat levert behoorlijk emotionele momenten op, weet Dannie Driedijk. “Bijvoorbeeld het moment waarop ik Marion vertel hoe het team over haar denkt. Toch vond ze dat die scène wel in de film moest. Ook de beelden van de handicap zelf roepen emotie op bij de kijker.”

Oplossingen

De productie van de film helpt de twee cliënten betekenis geven aan hun leven, weet Dannie Driedijk. “Ondanks het feit dat ze niet meer kunnen werken, willen ze betekenis hebben met hun leed, met hun beperking, met hun handicap. Bij problemen rond de zorgverlening zoeken thuiszorgorganisaties altijd naar oplossingen binnen de eigen organisatie. Het gevolg is veelal de inzet van zwaardere en ook duurdere middelen die worden bekostigd door de thuiszorgorganisatie zelf. Je creëert daarmee kwetsbaarheid van de cliënt. Zijn of haar beperking leidt ook niet zelden tot conflictsituaties. In hoeverre kun je in de zorgverlening meegaan met iemand die zich alleen prettig voelt tussen zeven papegaaien, een hond en een slang? Het levert problemen op met cliënten die hechten aan autonomie of die hun beperking niet kunnen accepteren. De wens van de cliënt en de zorgmogelijkheden sluiten niet altijd aan. De film moet ook die discussie losmaken.”

Ingewikkeld

Volgens Dannie Driedijk heeft de documentaire de twee hoofdrolspelers ook geholpen bij de verwerking van het door hen opgelopen niet-aangeboren hersenletsel. “Je moét honderd keer vertellen wat je meegemaakt hebt. Bovendien is de film ook een ‘eye opener’ voor henzelf. Naar elkaar kijkend kwamen ze tot de conclusie: ‘Dan ben ik er toch nog niet zo slecht aan toe!’ De film brengt echter primair in beeld hoe ingewikkeld het is om een beperking te hebben. Aan het eind van de film voel je hoe het ongeveer moet zijn.”