De laatste loodjes

Jan Baelemans
De laatste loodjes

De laatste loodjes. Die zijn het zwaarst.

Voor een ietwat autistisch persoon na mijn diverse "ongemakken" in de afgelopen 14 jaar is de laatste dag van het jaar een hel. De hele dag geknal en lichtflitsen. Het is als een kiespijn. Na een tijdje hoor of zie je niks anders meer. Migraine in je kop. Hopen op regen die een dag te laat komt. Laat die gasten gewoon weer in militaire dienst opkomen. Kunnen ze op hun buik door de modder en tussen trotylputten door kruipen. Mooi vuurwerk. Op de schietbaan met scherp of losse flodders schieten. En niet arme mensen en dieren terroriseren met oorlogsgeweld. In Syrië is het dagelijkse kost. Maar hier?

En dan heb ik het nog niet eens over het milieu. COPD-lijders (zoals ik) krijgen nauwelijks adem. Het dierenrijk in onze stad (interesseert me niet?) staat weer stijf van de stress. Huisdieren (op een uitzondering na) hebben weer enkele dagen nodig om op verhaal te komen. En waarvoor? Het testosteron-gedoe van een enkeling. Vuurwerk hoort er bij? Hoezo? Er zijn vast andere manieren om het begin van een nieuw jaar in te luiden. De demonen hoeven niet meer verjaagd te worden. En als Trump of Zuckenberg nou opstapte?