16 april

Jan Baelemans
Ma

2e Paasdag 2001. Het gaat niet goed met mijn moeder. Ze heeft geen kracht meer en geen wil om nog verder te leven. Sterf zacht en rust in vrede.Voor haar een bevrijding. Voor de nabestaanden een onvermijdbaar verdriet. De dood maakt ons allemaal gelijk. Alleen de herinneringen blijven zolang er nabestaanden zijn. Zolang ik er ben. Tot mijn tijd is gekomen. Ma, we denken nog iedere dag aan je en ja ik praat nog steeds tegen je. En als ik soms mijn mond kan houden is het net of je terugpraat. Zoals die keer in het ziekenhuis in 2004.

Ik ben er trots op dat ik je zoon mocht zijn.